افزایش تصادفات دوچرخههای برقی در ایالات متحده، به یکی از چالشهای تازه و در عین حال پیچیده سیاستگذاری شهری تبدیل شده است؛ پدیدهای که در نگاه نخست، نتیجه گسترش فناوریهای حملونقل پاک به نظر میرسد، اما در عمل، ضعفهای ساختاری در مدیریت شهری را آشکار میکند.
آمارها نشان میدهد شمار مصدومان ناشی از این وسایل طی چند سال اخیر جهشی چشمگیر داشته است. این رشد همزمان با افزایش فروش دوچرخههای برقی، تصویری دوگانه از پیشرفت و بحران را ترسیم میکند: از یک سو، گرایش به حملونقل کمهزینه و سازگار با محیطزیست، و از سوی دیگر، افزایش فشار بر نظام درمانی و ایمنی شهری.
اما مسئله اصلی در سطحی عمیقتر قرار دارد. برخلاف روایت غالب که دوچرخهسواران برقی را عامل اصلی خطر معرفی میکند، بخش قابل توجهی از حوادث به برخورد با خودروها بازمیگردد. این نکته، تمرکز صرف بر «کنترل کاربران» را زیر سؤال میبرد و توجه را به ناکارآمدی زیرساختهای شهری جلب میکند؛ زیرساختهایی که هنوز نتوانستهاند خود را با شکلهای جدید حملونقل تطبیق دهند.
با این حال، پاسخ سیاستگذاران عمدتاً در جهت افزایش مقرراتگذاری حرکت کرده است. طرحهایی مانند الزام به ثبت و پلاکگذاری دوچرخههای برقی، بیش از آنکه بر پیشگیری ساختاری تکیه داشته باشند، بر نظارت و تنبیه تمرکز دارند. این رویکرد، هرچند در ظاهر راهکاری سریع به نظر میرسد، اما خطر گسترش بوروکراسی و حتی اجرای نابرابر قانون را به همراه دارد؛ بهویژه در مورد گروههایی مانند کارگران مهاجر که بخش قابل توجهی از کاربران این وسایل را تشکیل میدهند.
در این میان، تضاد منافع نیز قابل توجه است. شرکتهای فعال در حوزه تحویل کالا، با فشار برای تحویل سریعتر، عملاً کاربران را به رفتارهای پرخطر سوق میدهند، بیآنکه مسئولیت متناسبی بپذیرند. در نتیجه، تمرکز بر رفتار فردی دوچرخهسواران، بدون توجه به ساختارهای اقتصادی پشت آن، تصویری ناقص از مسئله ارائه میدهد.
منتقدان بر این باورند که راهحل پایدار، نه در کنترل بیشتر، بلکه در بازطراحی شهرها نهفته است: ایجاد مسیرهای اختصاصی و ایمن، بهبود تقاطعها و کاهش تداخل میان انواع مختلف حملونقل. چنین رویکردی، هرچند پرهزینهتر و زمانبرتر است، اما میتواند به کاهش واقعی خطرات منجر شود.
در نهایت، بحران دوچرخههای برقی را نمیتوان صرفاً یک مسئله ترافیکی دانست. این پدیده، بازتابی از نحوه مواجهه شهرها با نوآوری، عدالت اجتماعی و اولویتهای توسعه است. انتخاب میان «کنترل کاربران» و «اصلاح ساختار» در واقع، انتخاب میان راهحلهای کوتاهمدت و نگاه بلندمدت به ایمنی و پایداری شهری است؛ انتخابی که پیامدهای آن، فراتر از خیابانها، بر کیفیت زندگی شهری تأثیر خواهد گذاشت.
نظر شما